Przejdź do treści
KABAŁA ŻYWA · BIBLIOTEKA I PRAKTYKA

Czego szukasz?

Na początek:

Wpisz pytanie albo wybierz temat.

Wyszukiwanie lokalne · bez zewnętrznego AIPełna wyszukiwarka ↗

KABAŁA ŻYWA · BIBLIOTEKA DUSZY

Źródła i bibliografia Szkoły Mistyki

MAPA ŹRÓDEŁ

Bibliografia szkoły

Historyczne teksty, instytucje badawcze i przykłady współczesnych programów studiowania mistyki żydowskiej.

Sefaria — Kabbalah

Katalog średniowiecznych, luriańskich i innych pism kabalistycznych.

Otwórz źródło lub bibliotekę ↗

Sefaria — Chasidut

Zbiory tekstów chasydzkich; m.in. Tanya, Breslov i wczesne źródła.

Otwórz źródło lub bibliotekę ↗

Sefaria — Piaseczno Rebbe

Pisane i zachowane świadectwa Kalonimusa Kalmana Szapiry.

Otwórz źródło lub bibliotekę ↗

Chabad — Tanya

Tekst i materiały edukacyjne tradycji Chabad.

Otwórz źródło lub bibliotekę ↗

YIVO — Menahem Mendel z Kocka

Wprowadzenie historyczne do polskich szkół Kocka i Izbicy.

Otwórz źródło lub bibliotekę ↗

Uniwersytet w Hajfie — Ilanot

Krytyczne badania historycznych diagramów kabalistycznych.

Otwórz źródło lub bibliotekę ↗

Institute for Jewish Spirituality

Współczesne programy kontemplacyjnego studiowania źródeł.

Otwórz źródło lub bibliotekę ↗

Breslov Research Institute

Wyjaśnienia i publikacje związane z tradycją rabina Nachmana.

Otwórz źródło lub bibliotekę ↗

Jak wykorzystujemy te źródła?

Odsyłamy do oryginalnych bibliotek i opracowań. Link nie oznacza zgody na kopiowanie ich chronionych przekładów. Autorski tekst portalu wprowadza, porównuje i komentuje; nie udaje pełnego tłumaczenia. Historyczne atrybucje i krytyczne datowanie dokumentujemy oddzielnie.

Własne opracowania Martina Novaka

Trylogia „Drzewo Życia” rozwija podstawy, sefirot i cztery światy. „Pęknięcie i Naprawa” porządkuje słownictwo luriańskie, a opracowania „Róża pośród cierni” i „Wędrowcy i nieznajomi” stanowią punkt wyjścia do lektury Zoharu. Trzy tomy Szechiny oferują odrębne, współczesne ćwiczenia refleksyjne. Nowy dział chasydzki opieramy przede wszystkim na wskazanych bibliotekach tekstów, a nie na przypisywaniu naszych książek do historycznych szkół, których nie omawiają.